TVXQ Go Go~!! ★ By CheRry G!rl*

ภายใต้บรรยากาศแสงเทียนไสวของหลอดไฟ จานอาหารนับสิบถูกจัดวางบนโต๊ะไม้มะฮอกกะนีตัวใหญ่อย่างสวยงาม เมนูสำหรับมื้อค่ำในวันนี้คืออาหารจีนที่สั่งตรงมาจากภัตตาคารห้าดาวที่มีชื่อที่สุดในกรุงโซล ตัวเลขท้ายใบเสร็จที่รวมราคาสำหรับมื้อนี้นั้นราคาแพงระยับและสามารถพูดได้ว่าเท่ากับราคาอาหารประมานเกือบร้อยมื้อของคนทั่วไปก็ว่าได้ทั้งๆที่มีคนร่วมโต๊ะแค่สองคนเท่านั้น นี่ขนาดยังไม่รวมค่าไวน์ยี่ห้อหรูสามขวดกับค่าจัดส่งเพิ่มเติมจำนวนเงินก็ปาเข้าไปถึงหกหลักแล้ว



"จัดการให้เรียบร้อยหละ ขอบใจมากชางมิน"



มือเรียวทิ้งหูโทรศัพท์ลงกระแทกกับตัวเครื่องที่ตั้งอยู่บนโต๊ะไม้...แค่นี้ก็เรียบร้อยสำหรับเรื่องค่าอาหาร แค่กดโทรศัพท์ใช้ให้ลูกน้องคนสนิทจ่ายด้วยบัตรเครดิตแพลตตินั่มของเขา สำหรับจองยุนโฮ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องยากขนาดไหนก็สามารถจัดการให้กลายเป็นเรื่องง่ายๆได้ในพริบตา ในโลกที่ต่างทุกคนต่างดิ้นรนเพื่อเอาตัวรอดและแข่งขันกันตลอดเวลา สิ่งที่สำคัญที่สุดจะเป็นอะไรซะอีกถ้าไม่ใช่ เงิน แค่เพียงมีสิ่งนี้อยู่ในมือ ไม่ว่าจะเป็นอำนาจ ชื่อเสียง ความหรูหราฟุ่มเฟือย หรือแม้กระทั่งชีวิตของมนุษย์ หากมีเงินซะอย่างก็ไม่ยากหรอกที่จะได้มันมาครอบครอง



ปุ่มไฟสีแดงของแผงวงจรที่ติดอยู่กับกำแพงสว่างวาบขึ้นมา บอสหนุ่มสาวเท้าวิ่งไปหามันก่อนจะกดลงบนปุ่มเล็กๆและเงี่ยหูฟังเสียงที่ออกมาจากลำโพงตัวจิ๋วข้างๆกัน



"ของได้แล้วครับบอส"



"ดีมาก เดี๋ยวชั้นออกไปเอาละ"



พูดจบก็แหงนหน้ามองไฟบนเส้นแผนที่ เหนือคำว่าประตู1 มีจุดไฟสีเขียวกระพริบอยู่และนั่นหมายความว่าลูกน้องของเขาได้มาอยู่ที่หน้าประตูลิฟต์ของเขาแล้ว ที่รู้ได้ก็เพราะเจ้าแผงสัญญาณตัวนี้ที่จะบอกถึงตำแหน่งคนที่อยู่ตามส่วนต่างๆในห้องของเขา และแน่นอนว่ามีอีกจุดหนึ่งสว่างวาบอยู่เหนือคำว่า ห้องน้ำ เทคโนโลยีตัวนี้มีเพื่อความปลอดภัยเพื่อป้องกันตัวเองจากผู้ไม่หวังดียามที่ปราศจากบอดี้การ์ดนั่นเอง



"เฮ้ ส่งมาเลย มิกกี้" ยุนโฮพูด ไขกุญแจเปิดฝาโลหะที่ติดอยู่ข้างลิฟต์ออกแล้วรอให้อีกฝ่ายส่งของที่เขาสั่งไว้เป็นพิเศษเข้ามา



"ทุกอย่างโอเคนะครับบอส?" มือเรียวยื่นเข้าไปพร้อมกับซองพลาสติกใสที่บรรจุผงสีขาวสว่างตา ร่างสูงรับมันไว้ก่อนจะผิวปากอย่างอารมณ์ดี



"เรียบร้อยดี ขอบใจนายมาก"



"ถ้าบอสมีอะไรก็โทรบอกผมได้เลยนะครับ"



"อืม"



"ขอให้สนุกนะครับคืนนี้ ฮะๆ ผมไปละครับ" มิกกี้หัวเราะส่งท้ายก่อนที่บอสหนุ่มจะปิดล็อกช่องทางส่งของนั้นตามเดิม รอยยิ้มเหยียดแสยะบนใบหน้าคมที่กำลังนึกถึงเวลาที่จะได้ใช้เจ้าผงพิศวาสนี้กับแจจุง ช่วยไม่ได้ละนะ ดื้อกับใครไม่ดื้อ มาดื้อกับคนอย่างยุนโฮ ว่าจะนุ่มนวลด้วยซะหน่อยแต่คงไม่ได้แล้วหละ ถ้าคืนนี้ไม่ทำให้เขาพอใจก็คงไม่หายเคืองแน่นอนที่มาทำตัวขัดใจเขาได้ตั้งหลายครั้งหลายครา



สองขาเดินกลับไปที่โต๊ะอาหาร กวาดตามองกับข้าวน่ากินที่ส่งกลิ่นหอมยวนใจ ก่อนจะนั่งลงที่หัวโต๊ะและหยิบจานสีขาวสะอาดพร้อมกับตะเกียบมาวางไว้ตรงหน้า หิวจนท้องร้องเป็นเพลงชาติเกาหลีแต่ก็ติดที่รอคนร่วมโต๊ะอีกคนที่หายอยูในห้องน้ำราวครึ่งชั่วโมงแล้วเห็นจะได้



ร่างสูงชั่งใจอยู่พักใหญ่ก่อนจะคีบขนมจีบสีเหลืองนุ่มขึ้นมาใส่ปาก ติ่มซำที่อยู่ในเข่งไม้นั้นตั้งสูงเป็นหอคอยขนาดย่อมบนโต๊ะด้านซ้ายมือ เขาหยิบมันลงมาวางแยกๆกันเพื่อจะดูว่ามีอะไรให้กินมั่ง ก่อนจะเลือกเข่งที่ชอบที่สุดมานั่งกินฆ่าเวลาที่รอตัวประกันสุดสวยของเขา



'สงสัยกำลังแต่งสวยอยู่แน่เลยถึงได้ออกมาช้านัก' ยุนโฮนึกครึ้มอยู่ในใจ คีบก้อนแป้งสีขาวเข้าปากคำโต เคี้ยวหยับๆรับรสชาติอร่อยลงกระเพาะ มือข้างที่ว่างอยู่หันไปหยิบแก้วทรงสูงที่วางอยู่บนถาดสีเงินทั้งๆที่อีกมือยังง่วนอยู่กับการเลือกกินระหว่างฮะเก๋ากับก๋วยเตี๋ยวหลอด และเมื่อหันไปอีกทีก็ทำเอาต้องรีบกระโจนออกจากเก้าอี้ทันที ก็แก้วไวน์สุดโปรดของเขานะสิ ถูกมือปัดออกไปจากถาดร่วงลงไปนอนแอ้งแม้งอยู่บนพื้นตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ ดีนะที่ห้องนี้มีพรมรอง ไม่งั้นป่านนี้ได้แตกละเอียดแล้วแล้วแน่นอน



....เห็นทีคงต้องระวังตัวมากกว่านี้แล้วแหะ เมื่อตอนกลางวันก็ปัดกองเอกสารหล่นท่วมห้องมาแล้วเพราะมัวแต่สนใจอย่างอื่น



นิ้วเรียวตวัดก้านแก้วเข้าในมือแล้วยกมันขึ้นมาจากพื้น หน้าคมสะดุดกึกเมื่อเห็นปลายเท้าสีดำและชายกระโปรงสีแดงไหวผ่านตาหายไปที่หลังกำแพง ปากหยักเหยียดยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ก่อนจะวางแก้วใสไว้บนโต๊ะและลุกเดินไปหากผนังสีครีมที่เขาเหลือบเห็นชุดสวยที่เพิ่งซื้อมาโผล่ออกมาแวบหนึ่งให้ได้รู้ว่าร่างบางที่แสนดื้อดึงของเขานั้นออกมาจากห้องน้ำแล้ว



"ออกมาแล้วหรอ คนสวย" ใบหน้าหล่อเหลาชะโงกผ่านกำแพง สีหน้าที่แค่นยิ้มนั้นเปลี่ยนเป็นตะลึงตา เมื่อแจจุงที่ยืนหันหลังอยู่ค่อยๆหมุนตัวมาประจันหน้ากับร่างสูงพร้อมกับชายกระโปรงกี่เพ้าที่สะบัดพริ้วโปรยสีแดงเพลิงให้ต้องกับเงาไฟจนทรวดทรงที่ถูกรัดรูปด้วยเนื้อผ้ามันปลาบยิ่งดูอ้อนแอ้นไม่แพ้กับหุ่นของผู้หญิงคนใดที่เขาเคยเห็น



"อืม...ดี" เสียงทุ้มพูดออกมาสั้นๆ ดวงตาสีน้ำตาลแก่เพ่งพิศตั้งแต่เอวคอดเล็กที่รับกับสะโพกกลมกลึงเรื่อยมาถึงเรียวขาขาวที่โผล่พ้นชายกี่เพ้าออกมาให้หัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะด้วยความพิศมัย นี่ขนาดถูกหุ้มไว้ด้วยถุงน่องสีดำ แต่ผิวหิมะนั้นก็ยังเปล่งปลั่งออกมาจนทำให้ผ้าสีนิลนั้นดูหมองไปเลย



"มองอะไร...ของคุณ" ปากแดงบ่นออกมาเมื่ออีกฝ่ายเอาแต่ยืนสำรวจเขาด้วยสายตาหื่นกระหาย มือน้อยที่กำแน่นสั่นกึกเพราะกลั้นโทสะไว้ในใจ ก่อนจะกระแทกเท้าให้ร่างสูงรู้ว่าเขาอารมณ์ไม่ดีเดินไปนั่งบนเก้าอี้ไม้ที่อยู่อีกด้านหนึ่งของโต๊ะกว้าง ทิศตรงกันข้ามกับเก้าอี้ของบอสหนุ่มนั่นเอง



"ชั้นคิดไว้แล้วไม่มีผิด ว่าชุดนี้มันต้องเหมาะกับนาย" ยุนโฮเหยียดยิ้มอย่างถูกใจ เดินลากขาช้าๆกลับมานั่งลงบนเก้าอี้ตัวเดิม เรียวตายังอดไม่ได้ที่จะลอบมองคนสวยที่นั่งอยู่ตรงกันข้ามกับเขา ไม่น่าไปอยู่ซะไกล มองไม่ถนัดเลย



"ผมไม่เห็นรู้สึก...ชอบตรงไหนเลย" แจจุงกระสับกระส่าย ยิ่งอีกฝ่ายชอบอกชอบใจกับชุดรัดรูปนี้ก็ยิ่งทำให้เขารู้สึกใจไม่ดีชอบกล จนเริ่มกลับไปคิดว่าไม่น่ายอมแลกเสื้อตัวเก่านั่นไปเลย ไม่งั้นก็คงไม่ต้องมานั่งอึดอัดกับชุดผู้หญิงแบบนี้ ทั้งรัดแน่นจนหายใจไม่ออก แถมยังสั้นทั้งด้านบนและด้านล่างจนเขารู้สึกหนาวไปหมด ตากลมเหลือกมองที่เหนือเพดาน เครื่องปรับอากาศบางเฉียบที่ติดอยู่บนนั้นแผ่ขจายลมเย็นๆไปทั่วทั้งห้อง ไม่น่าหละเขาถึงได้ขนตั้งขนชันแบบนี้ ซวยจริงๆ - -



"หนาวหรอ" ราวกับอ่านใจเขาออก ร่างสูงเอื้อมไปหยิบรีโมตแอร์ขึ้นมาจากโต๊ะก่อนจะกดผ่อนลงจนห้องทั้งห้องนั้นเงียบกริบ



"ทานข้าวกันได้แล้วหละ เดี๋ยวจะเย็นชืดซะก่อน"



"คุณรู้ได้ยังไงว่าผมหนาว?" แจจุงถามออกไป ยื่นมือที่ซุกกันแน่นใต้โต๊ะขึ้นมาหยิบช้อนและตักข้าวผัดใส่จานของตัวเอง ร่างตรงหน้าเคี้ยวเป็ดย่างหยับๆก่อนจะตอบ



"ขานายเกี่ยวกันแน่นซะขนาดนั้น" พูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยแต่ร่างบางนั้นถลึงตาออกมาทันทีที่ได้ยิน



"ให้ตายสิ...นี่คุณแอบมองขาผมหรอ?"



"เปล่า"



"โกหก ก็คุณเพิ่งพูดไป..." ปากแดงกัดกรอด พร้อมกับมือที่เลื่อนลงดึงชายกระโปรงที่ปิดแค่ครึ่งขาอ่อนให้คลุมหน้าขามากยิ่งขึ้น



"ชั้นมองสะโพกนายต่างหาก" ยุนโฮตอบเสียงกระหาย ตาเรียวช้อนมองใบหน้าแดงซ่านของแจจุงก่อนจะกลับไปสนใจอาหารราคาแพงตรงหน้าต่อ



"คุณมัน...โรคจิต ..."



"ของดีใครก็ชอบมอง" ไม่พูดเปล่า สองมือวางตะเกียบลงแล้วเปลี่ยนเป็นยกขึ้นวาดรูปทรวดทรงองค์เอวกลางอากาสต่อหน้าแจจุง



หน้าคมยิ้มให้อย่างเจ้าเล่ห์เมื่อเด็กหนุ่มกระแทกแก้วลงบนโต๊ะและรินน้ำเปล่าขึ้นดื่มดับอารมณ์พุ่งพล่านที่สั่งให้เขาตอบโต้นิสัยเสียของยุนโฮให้เจ็บๆแบบที่อีกฝ่ายทำกับเขา แต่ถึงจะอยากแก้แค้นขนาดไหน ก็คงทำได้แค่อ้าปากด่าแล้วก็สาปแช่งอยู่ในใจเท่านั้น เพราะจากสถานะที่เขาเป็นอยู่ในตอนนี้มันไม่ฉลาดแน่ถ้าจะลุกขึ้นทำร้ายยุนโฮหรือขัดใจจนอีกฝ่ายโมโหเพราะติดทั้งหนี้และคำขอร้องอยู่



แล้วห้องทั้งห้องก็ตกอยู่ในความเงียบมีแต่เพียงเสียงกระทบกันของช้อนส้อมและจานชามเท่านั้นที่มีให้ได้ยิน และสองสายตาที่แม้จะสบกันบ่อยเป็นสิบครั้งแต่กลับไม่มีคำพูดใดๆเล็ดลอดออกมา จนเมื่อถึงตอนที่ทั้งคู่วางจานลงและยกแก้วขึ้นดื่มปิดท้ายนั่นแหละ บรรยากาศที่ไม่น่าพิศมัยจึงได้เริ่มขึ้นอีกครั้ง



"อิ่มมั้ยแจจุง?" ยุนโฮถามขึ้นก่อน จ้องมองสีหน้าที่ปราศจากรอยยิ้มของคู่สนทนา



"ครับ"



"อร่อยมั้ย?"



"ครับ"



"อืม...ดี" มือหนาเลื่อนไปหยิบขวดไวน์ขึ้นมา ก่อนจะขันจุกออกแล้วรินใส่แก้วทรงสูงที่อยู่ในมืออีกข้าง



"ผมทำตามที่เงื่อนไขของคุณแล้ว ทีนี้คุณจะฟังคำขอของผมได้รึยัง?" เสียงหวานถามตรงประเด็นไม่ให้เสียเวลา แจจุงกอดอกแน่นและขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจเมื่อยุนโฮทำอะไรขยุกๆอยู่ใต้โต๊ะโดยไม่สนใจที่จะหันมาตอบคำถาม



"พูดมาสิ" บอสหนุ่มยกแก้วขึ้นมาวางบนโต๊ะอีกใบ ประกายแวววาวที่อยู่ในแก้วสะท้อนกับแสงไฟบนเพดานก่อนที่เขาจะรินไวน์สีแดงเลือดลงไปและเอนแก้วให้สิ่งที่อยู่ในนั้นเข้ากันดีกับของเหลวจนกลายเป็นเนื้อเดียวกัน ซองพลาสติกใสที่ได้รับมาจากมิกกี้ ถูกวางทิ้งลงบนพื้นข้างตัว



"ห้ามทำร้ายคิมจุนซู..."



"..." ร่างสูงช้อนตาขึ้นมอง สองมือบางที่วางบนโต๊ะประสานกันแน่น



"ถ้าคุณจับตัวน้องชายผมได้ ผมอยากขอร้องคุณ ไม่ให้ทำร้ายเขา... "



"..."



"...แบบที่ทำกับผม.." ตากลมโตสั่นระริกใต้เรือนผมสีรัตติกาลที่ลู่ลงปรกหน้า ปากแดงอิ่มเม้มแน่นจนกลายเป็นเพียงเส้นบางๆ เสียงเครื่องปรับอากาศที่แผ่วเบาได้ยินชัดเจนราวกับมันมาอยู่ที่ข้างหู เพียงหนึ่งนาทีที่รอคำตอบของอีกฝ่ายนั้นให้ความรู้สึกยาวนานราวกับย่างเข้าวันใหม่



"ได้สิ" เสียงทุ้มที่ตอบกลับมา ทำให้แจจุงรีบเงยหน้าขึ้นด้วยความดีใจ ก่อนจะสบตากับร่างสูงที่เข้ามาใกล้พร้อมกับเครื่องดื่มสีแดงสดในมือ ยุนโฮยกแก้วของตนขึ้นจิบช้าๆและวางอีกแก้วหนึ่งลงบนโต๊ะหน้าร่างบาง



"..."



"ดื่มซะสิ" หน้าคมวาดยิ้ม



"ไวน์หรอครับ?" ร่างเล็กถามกลับอย่างไร้เดียงสาเมื่อรู้สึกถึงกลิ่นฉุนๆที่ทำให้นึกถึงอย่างอื่นไม่ได้นอกจากเครื่องดื่มประเภทแอลกอฮอล์ ยุนโฮพยักหน้าให้แทนคำตอบแล้วยกไวน์ขึ้นจิบอีก มองดูเด็กหนุ่มทำท่ากระอักกระอ่วนใจก่อนที่มือบางจะยกแก้วขึ้นมาแล้วเลื่อนไปจรดริมฝีปากสีเชอร์รี่อย่างชั่งใจ



"ไม่ใช่ยาพิษหรอกน่า.."



"แต่ผม..อุบ .." หน้าใสแดงวาบเมื่อกลิ่นแอลกอฮอล์และรสชาติแปลกใหม่ประดังเข้าหาอย่างไม่ทันตั้งตัว ตากลมหันไปท้วงบอสหนุ่มที่เป็นฝ่ายดันแก้วไวน์เข้าปาก ยัดเยียดให้ตัวประกันแสนสวยรับเครื่องดื่มสีสดเข้าไปโดยไม่สนใจปฏิกิริยาต่อต้านใดๆ



"อึก.."



"อร่อยมั้ยละ หืม?" ของเหลวพร่องหายเข้าไปในโพรงปากของแจจุงทีละน้อย ตัวบางหลุดสำลักออกมาเมื่อแก้วเปล่าผละออกไปพร้อมกับหยดน้ำสีแดงที่ไหลย้อยจากมุมปากลงมายังปลายคาง หน้าขาวซับสีเลือดจางๆ ดวงตาคู่สวยฉ่ำปรือช้อนมองร่างสูงที่แสยะยิ้มอย่างผู้ชนะ พลางแลบเลียรสชาติปะแล่มที่ยังติดอยู่ที่ริมฝีปาก ปลายนิ้วยกขึ้นปาดคราบน้ำก่อนจะตวัดลิ้นดูดดุนเข้าไปในช่องปาก



"คุณรับปากผมแล้วนะ...อย่าผิดสัญญาหละ ..." แจจุงค่อยๆยันตัวลุกขึ้นยืน ภาพในหัวนั้นมึนตื้อขึ้นมาทันทีที่เท้าแตะลงบนพื้น มองเห็นแสงไฟกลายเป็นคลื่นหมุนวนที่ทำให้รู้สึกร่างกายเวียนหัว แต่มันกลับทำให้รู้สึกดีอย่างประหลาดจนต้องคลี่ยิ้มออกมา รอบตัวนั้นเบาหวิวเหมือนกับเขาย่างไปบนก้อนเมฆเนื้อนุ่มและบรรยากาศที่เคยรู้สึกว่าแสนจะอึดอัดกลับดูช่างน่ารื่นรมย์จนทำให้เขารู้สึกเคลิบเคลิ้มราวกับกำลังท่องอยู่บนสวรรค์วิมาน



ยุนโฮเห็นท่าทางที่เริ่มล่องลอยไปมาของอีกฝ่ายก็เหยียดยิ้มออกมา...ยานี่ออกฤทธิ์เร็วสมกับที่มิกกี้รับประกันกับเขาจริงๆ



"จะเดินไปไหนหนะ แจจุง?" ร่างสูงไม่รอช้ารีบเดินตามไปประกบหลัง สองมือวางลงขนาบหัวไหล่มนพลางลูบลงไปตามเรียวแขนขาวเนียน หน้าคมโน้มเข้าไปใกล้ กลิ่นหอมที่อบอวลอยู่ตามไรผมทำให้เขาอยากจะคลอเคลียไปตามผิวเนื้อเพื่อสูดดมทุกๆส่วนของเรือนร่างน่าใหลหลง



"ผมจะกลับไปห้องของผม..." แม้แต่น้ำเสียงก็ยังฟังดูล่องลอย



"จะรีบกลับไปทำไมหละ อยู่เป็นเพื่อนชั้นก่อนสิ" ไม่พูดเปล่า ยุนโฮจับให้ตัวบางหันมาสบตา พร้อมกับเรียวนิ้วที่ไล้ขึ้นแตะคางของอีกฝ่ายให้เชิดใบหน้าแสนสวยมองมาที่ตน



"ผมหมดธุระแล้ว...อืออ ..." เสียงหวานขาดห้วง เมื่อใบหน้าหล่อเหลาฝังจูบแผ่วเบาที่ซอกคอกรุ่นไอหอม และวงแขนแข็งแรงที่ตรงเข้าโอบเอวคอดให้เข้ามาใกล้ตัว สันจมูกรุกไล้ไปตามไรผมและพวงแก้มที่ซับสีเลือดจางๆขับให้ผิวนิ่มนั้นกลายเป็นสีขาวอมชมพูสวยดั่งกุหลาบแรกแย้มที่เพิ่งแตกกลีบในยามรุ่งอรุณ ก่อนที่ลิ้นร้อนจะแลบเลียไปตามติ่งหูและเรื่อยมาตามดวงหน้าจนไปสุดที่ปลายคาง



"อืออ...คุณ....อือ..อย่า...ครับ..." ปากแดงครางสั่น พร้อมกับยกมือขึ้นดันแผ่นอกของฝ่ายรุกตรงหน้าให้ออกห่างจากตัว แต่ยิ่งฝืนเท่าไหร่ก็กลายเป็นว่ายิ่งโดนสัมผัสมากขึ้นเท่านั้น ขาเรียวสั่นระริกเมื่อร่างสูงชันเข่าขึ้นชนให้ร่างเล็กเสียการทรงตัวและออกแรงดันจนแผ่นหลังบางชนกระแทกเข้ากับผนังห้องดังปึง



"นายน่ารักจังเลย แจจุง..." ยุนโฮเอ่ยเสียงกระเส่าที่ริมหู กลิ่นกายหอมหวานที่มีอยู่ทั่วผิวขาวนั้นทำให้เขาอารมณ์เตลิดไปไกลทุกครั้งที่ได้สัมผัสมัน มือหนาข้างหนึ่งเลื่อนไปพันธนาการข้อมือเล็กที่ยังทุบอกเขาไม่เลิกให้ไพล่ขึ้นเหนือศีรษะ ในขณะที่อีกข้างที่ว่างอยู่ลูบไล้ลงต่ำไปตามแนวขานุ่มที่โผล่พ้นชายกระโปรงสีแดงเพลิงออกมา บีบเค้นเนื้ออ่อนจนเกิดเป็นรอยนิ้วด้วยความหลงใหล



ร่างตรงหน้าที่ช่างเย้ายวนใจเหลือเกิน จนไม่อยากหยุดเชยชมซักวินาที ทั้งสวยทั้งบริสุทธิ์จนเขาอยากจะโถมตัวเข้าหาแรงๆและตีตรารอยรักฝากไว้ทุกตารางนิ้วให้คนอื่นรู้ว่าเรือนร่างบอบบางนี่มีเจ้าของแล้ว ...เจ้าของที่ชื่อจองยุนโฮ



ปากหยักทาบลงจูบไปตามหัวไหล่กลมมน สร้างรอยมลทินไปทั่วผิวเนื้อที่โผล่พ้นขอบเสื้อทรงจีนออกมา ก่อนจะเดินหน้าไปลิ้มลองยังส่วนที่หอมหวานที่สุดที่ริมฝีปาก หน้าสวยกระสับกระส่ายเมื่อร่างสูงพยายามดูดดึงกลีบปากแดงเรื่อของเขา ข้อมือเล็กที่ถูกยึดแน่นพยายามสะบัดหนี แต่เรี่ยวแรงนั้นช่างอ่อนกำลังเกินกว่าที่จะต้านทานได้



"อือ....คุณ...พอ..ได้แล้ว....ปล่อย...." แจจุงเสียงสั่น และกว่าจะได้พูดอะไรออกมามากกว่านั้น เขาก็ถูกทาบทับด้วยเรียวปากของอีกฝ่าย ที่ล้วงลึกเข้ามาในโพรงปากของเขาอย่างจาบจ้วงและพยายามเกี่ยวกระหวัดให้ลิ้นเล็กนั้นตอบสนองตามที่ใจต้องการ กวาดกว้านเอารสชาติแสนอร่อยไปอย่างถือสิทธิ์ ในขณะที่ผู้ที่เป็นเจ้าของนั้นได้แต่โอดครวญอื้ออึงอยู่ในลำคอและถีบขาไปมาเพื่อเอาตัวรอดจากเงื้อมมือของคนหื่นกระหาย



"จะดิ้นไปทำไม หืม?" ยุนโฮแลบเลียริมฝีปาก ก่อนจะฟาดมือลงบนผิวน่องปรามให้อีกฝ่ายหยุดดิ้นรนเสียที ยาที่ใส่ให้กินท่าจะยังออกฤทธิ์ไม่หมดสินะ ไม่งั้นป่านนี้แจจุงน่าจะคึกคักไปกับเขาได้แล้ว เห็นทีคงต้องปลุกเร้าอารมณ์กันหน่อยหละ เพื่อให้ตัวยาทำงานได้เร็วขึ้น



"อาา ...คุณจะทำอะไรหนะ..." หน้าขาวแดงซ่านเป็นสีเดียวกันกับกี่เพ้า เมื่อร่างสูงเริ่มไม่หยุดอยู่แค่เค้นเรียวขา แต่มือหนายังล้วงลึกเข้าไปใต้ชายชุดกี่เพ้าทางด้านหลังและพยายามลากเอาชั้นในตัวบางให้หลุดออกจาสะโพกมนอย่างร้อนรน เนื้อถุงน่องสีดำถูกฉีกขาดติดมือจนผิวขาวนั้นอวดเต็มตา



ตัวบางถูกดันเข้าจนติดกับกำแพงทุกครั้งที่พยายามดิ้นขัดขืนจนแผ่นหลังนั้นเสียดสีเจ็บแปลบไปหมด ท่อนขาแข็งแรงตรงเข้าแทรกระหว่างกระโปรง ออกแรงดันให้เรียวขาทั้งสองข้างนั้นแยกออกจากกัน พร้อมกับสะโพกหนาที่ตรงเข้าเบียดชิดกลางตัว



"ชู่ว...อยู่นิ่งๆเถอะน่า เดี๋ยวชั้นจะทำให้นายรู้สึกดีเอง" เสียงทุ้มกล่าวอย่างเจ้าเล่ห์ ก่อนจะดึงให้ท่อนขาทั้งสองข้างของตัวประกันเกี่ยวรอบสะโพกของเขาไว้เพื่อให้อีกฝ่ายได้ใช้เป็นที่ยึดเพื่อการทรงตัว ตัวบางในตอนนี้นั้นถูกดันขึ้นลอยเหนือจากพื้น แจจุงเผยอปากหอบและเอนหน้าพิงกับผนังเย็น ในขณะที่มือซุกซนของยุนโฮตรงเข้าปลดตามเส้นเชือกตรงปกเสื้อออกมาเพื่อจะได้ลิ้มลองความหอมหวานที่อยู่ใต้ชิ้นอาภรณ์สีแดง เรียวแขนที่เคยผลักไสเปลี่ยนเป็นคล้องรอบคอของร่างสูงไว้หลวมๆอย่างลืมตัว



"นายสวยจริงๆแจจุง" บอสหนุ่มเหยียดยิ้มกว้าง ก่อนจะฝังหน้าลงเชยชมผิวสีหิมะนั้นด้วยริมฝีปากอุ่นชื้น ปลายลิ้นลากไล้ไปตามแนวกระดูกไหปลาร้า มือเรียวยังคงพยายามแหวกเสื้อให้เปิดออกมากขึ้นเรื่อยๆเพื่อที่จะได้สัมผัสเนื้อนุ่มได้สะดวก แต่ก็ติดที่อยู่ที่เนินอกเพราะคอเสื้อที่แคบเกินไปทำให้แหวกออกมาได้เพียงเท่านั้น



และแม้กี่เพ้าตัวนี้จะถูกซื้อมาจากร้านที่ราคาแพงขนาดไหน ร่างหนาก็ตัดสินใจฉีกชิ้นผ้านั้นออกจากกันทันทีเผยให้เห็นยอดอกสีหวานทั้งสองข้างที่ช่างยั่วยวนใจจนเขารอไม่ได้อีกแม้วินาทีเดียวที่จะเข้าครอบครองมัน ลิ้นร้อนหยอกเอินแผ่วเบาก่อนจะเร่งจัวหวะถี่ระรัวจนร่างที่ถูกกระทำนั้นบิดเร่าไปมาด้วยความเสียวซ่านที่ถูกยัดเยียดให้ และเมื่ออีกฝ่ายหลุดร้องครางออกมา ยุนโฮก็ยิ่งเร่งลิ้นพร้อมกับยกมือขึ้นดุนดันอีกข้างจนติ่งเนื้อนั้นแข็งสู้มือขึ้นมา



"อื้อ...อ๊ะ...อ...อาา..." แจจุงหวีดร้องออกมาอย่างหยุดไม่อยู่ ในหัวนั้นหมุนติ้วไปหมดจนสับสนเกินกว่าจะบรรยายความรู้สึกในตอนนี้ออกมาได้ ใจหนึ่งก็กรีดร้องอยู่ข้างในว่าให้หยุดการกระทำนี้เสียที แต่อีกใจกลับชักชวนให้เขาอยากสนุกไปกับมัน แต่ที่แน่ๆเขาไม่เคยรู้สึกแบบนี้มาก่อนเลย ยามที่ร่างสูงสัมผัสเขามันทำให้เสียวซ่านจนขนลุกชันไปทั้งตัว และรู้สึกทรมานอย่างประหลาดเมื่ออีกฝ่ายผละเรียวปากที่เร่งเร้าออกไป



...ไม่เข้าใจเลยกับสิ่งที่กำลังเกิดกับเขาอยู่ในตอนนี้ แยกไม่ออกว่ามันคือความสุขหรือความทุกข์กันแน่ที่กัดกินไปทั่วกายจนรุ่มร้อนไปหมด



"อย่างงี้สิแจจุง ร้องออกมาเลยถ้านายรู้สึกดี บอกชั้นออกมาดังๆสิว่าชอบให้จับตรงไหน" แววตาที่ฉ่ำเยิ้มนั้นทำให้ยุนโฮคาดเดาได้ไม่ยากว่าร่างบางกำลังเริ่มรู้สึกคล้อยตามไปกับการเล้าโลมของเขา ทั้งยังมีหลักฐานคามือที่ยิ่งทำให้รู้สึกมั่นใจว่าอีกฝ่ายกำลังมีอารมณ์ร่วมไปกับเขาแล้ว ก็ยอดอกที่แข็งเป็นไตกับส่วนกลางขาที่กำลังแข็งตัวอยู่ใต้กี่เพ้านั่นไง



"อือ...ไม่..." ร่างบางกระสับกระส่าย ยังไงก็รังเกียจผู้ชายคนนี้อยู่ดี แม้ว่าสัมผัสนั้นจะทำให้รู้สึกเสียวซ่านจนต้องเผยอคราง แต่ก็ไม่อยากเป็นฝ่ายเรียกร้องขอมันจากคนที่เกลียดหน้าที่สุด ได้แต่พยายามอดกลั้นความต้องการที่ปริ่มล้นไว้ในใจทั้งๆที่เรือนร่างนั้นกระสันอยากได้มากกว่านั้นเป็นเท่าตัว



'ใจแข็งจริงนะ คนสวย'



บอสหนุ่มหัวเราะอยู่ในลำคอ คำพูดกับสิ่งที่กำลังตอบสนองเขาอยู่นี้ช่างขัดกันเหลือเกิน งั้นขอดูหน่อยแล้วกันว่าจะเก็บความต้องการนั้นได้อีกนานแค่ไหน ...มือกร่างลูบไล้ขึ้นไปตามโคนขา แทรกนิ้วผ่านรอยขาดของเนื้อถุงน่องเข้าไปทางด้านหลัง สะโพกมนในอุ้งมือกระตุกเบาๆเมื่อปลายนิ้วสอดเข้าไปกลางบั้นท้ายกลมกลึงและสะกิดเบาที่ช่องทางรักให้ร่างทั้งร่างนั้นเกร็งเยือกด้วยความอยากมากกว่าเก่า



หน้าคมโน้มลงที่ซอกคอ ดูดดุนจุดที่ไหวต่อสัมผัสจนชีพจนเต้นไม่เป็นจังหวะ ในขณะที่มือด้านล่างก็กระทำอย่างเนิบนาบจงใจแกล้งให้อีกฝ่ายค่อยๆต้องการมากขึ้นจนต้องร้องขอออกมา



"อื้อ...อออ..."



"รู้สึกดีใช่มั้ย?"



"มะ..ไม่" ปากแดงกัดแน่นจนห้อเลือดเพื่อสะกดกลั้นเสียงครางน่าอาย



"งั้นชั้นหยุดนะ" พูดจบก็ผละหน้าออกจากซอกคอหอมกรุ่น พร้อมกับมือที่ไล้ผ่านอย่างเชื่องช้าออกมาจากชายกระโปรงสีเพลิง ตัวบางไถลร่นลงยืนกับพื้นเมื่อสะโพกหนาที่เคยเป็นฐานรับถอยออก แม้จะแอบขาดตอนแต่เขาก็มั่นใจว่าอีกฝ่ายต้องร้องขอให้เขาทำแน่นอน เพราะฟังจากที่มิกกี้บอกมาแล้ว ยาตัวนี้ไม่ว่าจะเป็นใครก็ทำให้ต้องอยากทำเรื่องอย่างว่าได้ทั้งนั้น



ทรมานเหลือเกิน...แต่ก็ต้องการจนปวดหนึบไปหมดแล้ว...ทำไมนะ เขาถึงได้รู้สึกมีอารมณ์ขนาดนี้ ทรมาน...ทำยังไงดี...



"อึก...ฮือ..." แจจุงยกมือขึ้นปิดหน้า สองขานั้นสั่นเทาจนต้องทรุดลงกับพื้น รู้สึกร้อนไปทั้งตัวจนต้องอ้าปากระบายออกมา หน้าใสนองไปด้วยหยดน้ำ ดวงตาที่สั่นเครือช้อนมองยุนโฮอย่างสับสน



"น..นาย จะร้องไห้ทำไม??"ร่างสูงร้องเหวอ เมื่ออยู่ดีๆอีกฝ่ายก็สะอึกสะอื้นออกมาทั้งๆที่เขายังไม่ทันได้ทำอะไรด้วยซ้ำ แม้จะอยากกลืนกินคนตรงหน้าปานใด แต่พอเห็นท่าทีที่อ่อนแอแบบนั้นก็ทำให้รู้สึกสงสารจนต้องเข้าไปปลอบ มือหนาวางลงบนไหล่ที่สั่นเทาก่อนจะดึงให้ร่างเล็กเข้าซบกับแผ่นอก แจจุงโผเข้ากอดยุนโฮทันทีจนร่างสูงยิ่งงงหนักมากกว่าเดิม



"มันทรมาน...อึก..ช่วยผมที..."



"..."



ใบหน้าที่เปื้อนคราบน้ำเป็นสาย ทำให้บอสหนุ่มเริ่มไม่แน่ใจว่าเขาควรกระทำร่างบางดีหรือเปล่า น้ำตานั้นราวกับชะล้างเอาความหื่นกระหายให้หลุดไปจากใจและทำให้คิดทบทวนถึงสิ่งที่ได้ทำไป ว่ามันสมควรแล้วหรือที่จะกระทำใครบางคนเพียงเพื่อสนองความต้องการเพียงชั่ววูบของตน ...ความบริสุทธิ์ และความไร้เดียงสาที่ดุจดั่งดอกไม้เปราะบางทำให้เขาลังเลใจที่จะเด็ดดึงกลีบขาวละเอียดนั้นออกจาต้นของมัน



บุปผาที่แสนงดงามแม้จะช่างยั่วยวนใจให้สัมผัสและใคร่อยากพรากมันจากต้นเพื่อมาเชยชม แต่สิ่งที่สวยงามที่สุดคือยามที่บุปผานั้นเชิดฉายอยู่บนต้นของมันมิใช่หรือ



"แจจุงฟังนะ..." ยุนโฮกลืนน้ำลายก่อนจะจับไหล่นั้นออกจากตัวและจ้องเข้าไปในดวงตาสีรัตติกาลที่ชุ่มน้ำ



"..."



"นายไปนอนเถอะ" และกว่าแจจุงจะได้ตอบอะไร ตัวบางก็ถูกช้อนเข้ามาในอ้อมแขนแข็งแรง และพาตรงไปยังห้องนอนของยุนโฮ ร่างสูงวางเด็กหนุ่มลงบนเตียงนอนอย่างนุ่มนวลก่อนจะเดินไปปิดให้ไฟทั้งห้องนั้นมืดลงเหลือแต่เพียงโคมไฟสลัวข้างเตียงเท่านั้นที่ยังคงส่องแสงเรืองรองให้แต่ละฝ่ายเห็นใบหน้าของกันและกัน



"ผมไม่ง่วง" ปากแดงเผยอหอบ แววตาที่ฉ่ำปรือบอกให้อีกฝ่ายรู้ว่ามีบางอย่างกำลังเล่นงานร่างกายของเขาให้รู้สึกตื่นตัวขึ้นมาจนไม่สามารถข่มตาหลับลงได้ ซึ่งยุนโฮรู้ดีว่าเกิดจากยาที่เขาหลอกให้แจจุงดื่มเขาไปพร้อมกับไวน์กำลังออกฤทธิ์นั่นเอง



"นายควรจะนอนนะรู้มั้ย" บอสหนุ่มยกมือขึ้นเสยเส้นผมสีนิลที่ลู่ลงเคลียพวงแก้มให้เลื่อนไปไว้ที่ข้างหู ดวงหน้าขาวผ่องนั้นช่างดูงามตาเมื่ออยู่ใต้แสงสีเทียนของโคมไฟ ปากแดงอิ่มที่เต่งตึงอยู่ตรงหน้าทำให้เขาอยากก้มลงสัมผัสแต่ก็กลัวว่าจะไม่สามารถห้ามใจตัวเองไม่ให้ล่วงเกินแจจุงได้ ไม่ว่าจะยังไงก็ตามเขาตั้งใจแล้วว่าจะไม่กระทำคนตรงหน้านี้เด็ดขาด



ร่างสูงนอนราบลงกับเตียง รักษาระยะห่างไว้พอสมควรก่อนจะหนุนหัวลงบนแขนของตัวเอง เฝ้ามองร่างบางที่กำลังกระสับกระส่ายด้วยความต้องการท่วมอก



"ผมนอนไม่หลับ" เสียงหวานสั่นเครือ ทรมานกับความรู้สึกตื่นตัวที่ส่วนกลาง เม็ดเหงื่อไหลซึมอยู่ตามไรผม และเขาไม่รู้ว่าต้องทำยังไงถึงจะหยุดความต้องการนี้ได้ เพราะไม่เคยข้องเกี่ยวกับเรื่องพวกนี้มาก่อน ตากลมหันไปมองใบหน้านิ่งเฉยของยุนโฮ คนตรงหน้านี้เคยกระทำเขามาก่อนไม่ว่ายังไงก็คงรู้แน่ๆว่าต้องทำอย่างไรเพื่อที่จะปลดปล่อยความปวดหนึบตรงนั้น แต่ปากอิ่มไม่กล้าเอ่ยถาม มันช่างน่าอับอายถ้าจะถามเรื่องอย่างว่าออกไปแม้อีกฝ่ายจะเป็นเพศเดียวกันก็ตาม



ทรมานเหลือเกิน...อยากจะปลดปล่อย...



ตัวบางนอนตะแคงหันหลังให้ยุนโฮ พร้อมกับเรียวนิ้วที่เลื่อนลงต่ำไปยังส่วนกลางที่ซ่อนอยู่ใต้กระโปรงกี่เพ้า ตรงนี้นี่แหละที่รู้สึกอึดอัดมากที่สุด เขาสอดมือเข้าไปในร่มผ้าช้าๆ ก่อนจะสัมผัสแผ่วเบาที่ส่วนแข็งขืนของตน หน้าหวานแดงซ่านขึ้นมาทันทีเมื่อความรู้สึกกระสันอยากแล่นริ้วไปทั่วทั้งกายทั้งๆที่เขาแตะผ่านเนื้อผ้าชั้นในเท่านั้น



เรียวคิ้วขมวดมุ่นอย่างสุดบรรยาย ปลายนิ้วเร่งกระชั้นถี่ไปตามเนื้อแน่นและเรื่อยไปตามซอกขา ปากแดงหลุดครางออกมาอย่างห้ามไม่อยู่เมื่อร่างเล็กสอดนิ้วเข้าไปใต้ชั้นในและสัมผัสกับเนื้อร้อนที่กำลังชุ่มฉ่ำร่ำร้องให้เขาทำมากกว่านี้



"นายทำอะไรหนะแจจุง!?" บอสหนุ่มเลิกคิ้ว จับจ้องแผ่นหลังที่สะท้านไปกับผ้าปูที่นอนจนยับยู่ เงาดำที่พาดยาวไปบนฝาผนังทำให้เขาหวั่นใจว่าสิ่งที่เคลื่อนไหวอยู่นั้นคือการช่วยตัวเองของร่างบาง ยุนโฮยันตัวขึ้นนั่งเลื่อนตัวไปวิเคราะห์การกระทำขยุกขยิกของอีกฝ่าย



"อ...อา..เป..ล่าครับ..ไม่มี...อะไร.." แจจุงโกหก ทั้งๆที่ปลายนิ้วยังบดขยี้ลงบนส่วนปลายอย่างหนักหน่วง ด้วยความที่ทำเป็นครั้งแรกทำให้เขาไม่รู้วิธีที่ถูกต้อง ได้แต่คลำหาทางออกไปเรื่อยๆ ...อย่างทรมาน



"นาย..." ตาโตเบิกโพลงก่อนจะหันควับมามองสุ้มเสียงที่ได้ยินชัดเจนที่ด้านหลัง ร่างบางรีบดึงชายกี่เพ้าลงปิดกลางขาเขาตามเดิม หารู้ไม่ว่าอีกฝ่ายเห็นหมดแล้วว่าเจ้าตัวกำลังทำอะไร



"คุณ..." มือน้อยยกขึ้นวางบนเสื้อสูท ทำท่าเหมือนจะผลักไสแต่ก็ไม่ออกแรงไปมากกว่าสัมผัสเบาๆ ยุนโฮถอนหายใจออกมาเบาๆพลางหรุบตาลงมองเนินผ้าที่นูนอยู่กลางขา แจจุงคงไม่ต้องมาอึดอัดแบบนี้ถ้าเขาไม่อุตริตไปวางยาปลุกเซ็กส์ตั้งแต่แรก เห็นทีคงต้องออกปากช่วยซะแล้วละมั้ง เพราะอีกฝ่ายดูจะใหม่สำหรับเรื่องแบบนี้



"ให้ชั้นช่วยมั้ย?"



"?"



"ช่วยให้นายหายอึดอัดหนะ" ร่างบางปล่อยมือลงวางข้างตัว แววตานั้นกลับมาสับสนอีกครั้ง



"ผมกลัว..."



"กลัว...อะไรหรอแจจุง?"



"กลัวว่าคุณ........จะทำกับผมเหมือนในวั้นนั้น " สองมือยกขึ้นประคองหน้า หยดน้ำใสปริ่มออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่ ยุนโฮเห็นแบบนั้นก็ถอนใจแล้วดึงให้ร่างบางล้มลงมาพิงกับแผ่นอกของเขาและจับฝ่ามือนุ่มขึ้นจุมพิตแผ่วเบาเพื่อปลอบโยน



ความบริสุทธิ์ที่ไม่เหมือนกับผู้ชายคนใดที่เขาเคยโอบกอดทำให้รู้สึกอยากจะดูแล ทะนุถนอมแจจุงขึ้นมาจับใจพร้อมความรู้สึกแปลกประหลาดที่ไม่เคยรู้สึกกับใครมาก่อนค่อยๆก่อตัวขึ้นมา ความสวยงามนั้นทำให้เขาลุ่มหลงไปกับมันทีละน้อยๆ และเขาไม่คิดที่จะกลับไปถามหัวใจตัวเอง ได้แต่ปล่อยให้มันแทรกซึมอย่างบางเบา ตราตรึงอยู่ข้างในทีละนิด



"ชั้นขอโทษนะที่ทำกับนายแบบนั้น" เสียงทุ้มกระซิบที่ข้างหู มือหนาประคองให้สะโพกมนนั่งลงบนเนินตักของเขา ใบหน้าหวานเอนลงพิงบนไหล่กว้างทางด้านหลังอย่างอ่อนแรง แต่หัวใจที่อยู่ทางด้านซ้ายนั้นเต้นระรัว



"...."



"นายทรมานมากใช่มั้ย ให้ชั้นช่วยเถอะ " ยุนโฮฝังจมูกไซ้ไปตามเรือนผมนิ่ม ในขณะที่มือกร่างเลื่อนไล้สัมผัสตั้งแต่หัวไหล่กลมมน ท่อนแขนเนียนละเอียด ไปจนถึงเอวคาดบางและเรื่อยลงหายเข้าไปใต้กระโปรงสีแดงเพลิง เนินอกสีหวานสะท้านเร่าเมื่อฝ่ามือที่ชำนาญการของร่างสูงดึงชั้นในตัวบางออกมาตามเรียวขา ฉีกเนื้อถุงน่องสีดำจนขาดออกไปติดอยู่ที่ปลายเท้า และเข้ากอบกุมเนื้อร้อนนั้นอย่างหนักหน่วง มือน้อยจิกลงบนผ้าปูที่นอนแน่น เปลือกตาหลับพริ้ม มีเพียงเสียงลมหายใจที่ขาดห้วงและเสียงครางกระเส่าเท่านั้นที่เล็ดลอดออกมาจากริมฝีปากอวบอิ่ม



"รู้สึกดีขึ้นมั้ย แจจุง.." มือหนาเร่งจังหวะขึ้นอีกจนสะโพกกลมเผลอแอ่นรับอย่างเสียวซ่าน เอวบางที่บิดเร่าอยู่บนเนินตักทำให้ร่างของทั้งคู่สะท้านไหวไปมาหยอกล้อกับแสงไฟสลัวพาดเป็นรูปเงาที่สองร่างแนบชิดประหนึ่งเป็นคนเดียวกัน



"อือ...ครับ...อาา..." ร่างบางครางตอบ ปลายเท้าที่ยกลอยขึ้นเหนือเตียงเกร็งแน่นด้วยความหฤหรรษ์ที่อีกฝ่ายปรนเปรอให้อย่างไร้ที่ติ เขารู้สึกถึงความแข็งขืนที่ดุนดันอยู่ทางด้านหลังสะโพกแต่ยุนโฮก็ยังช่วยเร่งมือพาเขาไปถึงสวรรค์อย่างไม่หยุดพัก



นิ้วเรียวหยอกเอินทั่วทั้งแกนกาย สัมผัสที่ส่วนปลายที่รับความรู้สึกได้ดีที่สุดสลับกับสาวมือขึ้นลงวนเวียนกันไป หน้าหวานเหยเกเมื่อความอึดอัดที่ทรมานหัวใจมาตลอดค่อยๆพุ่งผ่านไปจากร่างกายและกลายเป็นธารความใคร่ที่หลั่งใหลออกมาไม่หยุดในอุ้งมือของร่างสูงจนกระโปรงกี่เพ้านั้นเปียกชุ่มและบางส่วนก็ไหลย้อยลงมาตามซอกขาหยดลงบนผ้าปูที่นอน



"อื้อออ...ออ...แฮ่ก...แฮ่ก" แจจุงครวญครางอย่างอ่อนแรง เขาปลดปล่อยออกมาอย่างมากมายทีเดียวด้วยความที่เป็นครั้งแรก หน้าใสซับสีเลือดเรื่อไปจนถึงใบหูและลำคอ เรือนผมนั้นโทรมไปด้วยหยดเหงื่อและร่างกายที่หมดแรงพิงอยู่บนลำตัวแข็งแรงของยุนโฮที่ประทับจุมพิตอ่อนโยนไปตามหน้าผากและพวงแก้มอย่างหลงใหล ก่อนที่ตัวบางจะถูกผ่อนลงนอนราบลงกับเตียงนุ่ม



"รู้สึกโอเคแล้วใช่มั้ย?" บอสหนุ่มคลี่ยิ้มพลางลูบไปตามเรียวแขนบอบบาง



"ครับ.." น้ำเสียงที่ตอบกลับยังเจือด้วยไอหอบ หัวใจเต้นโครมครามรู้สึกเหมือนยกภูเขาออกจากอกพร้อมกับความเหนื่อยอ่อนที่เร่งให้เปลือกตาปรือลงเพื่อพักผ่อน ร่างสูงเดินไปเปิดตู้เสื้อผ้าและหยิบเอาผ้าขนหนูผืนเล็กออกมากดซับลงบนใบหน้าที่ชุ่มเหงื่อของตัวประกัน



"หลับให้สบายนะแจจุง" ยุนโฮกดเปิดเครื่องปรับอากาศ และดึงเอาผ้าห่มที่ปลายเตียงขึ้นมาคลุมตัวของร่างบาง เด็กหนุ่มหลับตาพริ้มฟังเสียงฝีเท้าหนักหน่วงที่ก้าวห่างออกไปก่อนจะเอ่ยถามคำถามสุดท้ายออกมา ก่อนที่ประตูห้องจะปิดลง



"คุณชื่ออะไรหรอครับ?"



"ยุนโฮ ..จองยุนโฮ" มือเรียวปิดสวิตช์ไฟที่สว่างอยู่ข้างเตียงให้ห้องทั้งห้องถูกปกคลุมด้วยความมืดของยามราตรี บานประตูปิดลงอย่างเงียบเสียงเพื่อไม่ให้รบกวนร่างบางที่กำลังเข้าสู้ห้วงนิทราเสียงลมหายใจกระชั้นที่ยังไม่คงที่ดีดังกังวาลสลับกับท่วงทำนองของหัวใจสะท้อนแผ่วเบาในบรรยากาศเงียบกริบที่มีเพียงร่างบางคนเดียวในห้องกว้าง



"ขอบคุณครับคุณยุนโฮ..."

*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*