Daisy 17 (( NC-17 ))

posted on 20 Aug 2007 17:25 by michan in Daisy-Nc

หน้าใสแนบไปกับกระจกบานยักษ์ ตากลมสะท้อนแววพิศมัยกับภาพวิวภายนอกจนไม่ทันได้สังเกตว่ามีใครบางคนกำลังเดินเข้ามาในห้องน้ำ

"ชั้นบอกให้มาอาบน้ำแต่กลับมายืนดูวิวซะนี่"

ร่างเล็กสะดุ้งเฮือกจนหน้าผากนิ่มโขกเข้าอย่างจังกับกระจกบานใหญ่จนเสียงสั่นครืนดังก้องห้องน้ำ จุนซูยกมือขึ้นลูบหน้าผากป้อยๆแต่ยูชอนกลับมีสีหน้าเอ็นดูอีกฝ่ายและปากแดงอิ่มเม้มกันแน่นพยายามไม่หัวเราะเยาะซ้ำเติมคนเจ็บ

"ผมกำลังจะอาบแล้วครับ" พูดพลางเดินอาดๆไปที่อ่างล้างหน้ามือหนึ่งยังคงง่วนกับการลูบเบาๆบนหน้าผากสีแดงอ่อน

"ชั้นเอานี่มาให้" มิกกี้ว่าพลางโยนกล่องแปรงสีฟันให้เด็กหนุ่มรับไว้ก่อนจะเดินออกไป และไม่กี่นาทีต่อมาจุนซูก็ล้างหน้าแปรงฟันจนเสร็จเรียบร้อย เหลือแต่เพียงพาร่างกายไปอาบน้ำเท่านั้น ดวงตาเรียวเล็กทอดมองละห้อยไปที่ก๊อกน้ำสีทองวาวสามสี่หัวที่ขอบอ่างพลางขบคิดถึงวิธีการเปิดของมัน

นิ้วเรียวตัดสินใจบิดเปิดก๊อกน้ำหัวหนึ่งที่อยู่ทางขวาสุด นึกด่าทอในใจว่าจะมีทำไมตั้งสามสี่หัวให้มากความ น้ำใสไหลคล่องออกมาเติมเต็มเนื้อที่กว้างของอ่างจากุชชี่ทีละน้อย ร่างเล็กขยับตัวขึ้นนั่งที่ขอบอ่างพลางหย่อนเท้าลงสัมผัสผิวน้ำ แต่ก็แทบจะชักขึ้นไม่ทันเมื่อพบว่าน้ำในอ่างนั้นร้อนระอุราวกับน้ำต้มก็ไม่ปาน

ถึงตอนนี้แล้วจุนซูได้แต่หน้ามุ่ยและนึกสาปแช่งเจ้าอ่างจากุชชี่ที่ลวกเท้าเขาจนชาไปพักใหญ่ ก่อนจะเดินกระแทกเท้าปึงๆออกไปนอกห้องน้ำและพบว่ามิกกี้กำลังนั่งเช็ดกระบอกปืนสีขมุกขมัวอยู่ ตัวบางหยุดกึกเมื่อเห็นอาวุธปืนอีกนับไม่ถ้วนในลิ้นชักรูปร่างกว้างและแบนที่ถูกดึงออกมาจากปลายเตียง

"อย่าบอกนะว่านายอาบน้ำเสร็จแล้ว" ร่างสูงวางปืนลงบนผ้าสีแดงกำมะหยี่ที่เป็นฐานรองรับอาวุธต่างๆก่อนจะผลักลิ้นชักบานใหญ่เข้ากับฝาเตียงตามเดิม เสียงก๊อกๆแก๊กๆดังขึ้นหลังจากนั้นและจุนซูแทบไม่เชื่อสายตาตัวเองเมื่อฐานเตียงขนาดใหญ่ไม่มีแม้แต่ร่องรอยส่วนที่เป็นรอยเชื่อมของลิ้นชัก สีไม้เนียนเรียบกลืนเป็นเนื้อเดียวและเขาพนันได้เลยว่าไม่มีใครคาดเดาได้แน่นอนว่ามันจะมีบางอย่างที่อันตรายมากซ่อนอยู่ภายในนี้

"ผมเปิดน้ำไม่เป็น"

"อ้า ขอโทษที เดี๋ยวชั้นจะเปิดให้ดูละกัน แล้วจำไว้นะ" พูดจบร่างโปร่งก็สาวเท้าเดินเข้าไปในห้องน้ำ ก่อนจะนั่งลงที่ขอบอ่างแล้วหมุนก๊อกน้ำตัวที่สองเปิด จุนซูเดินอาดๆไปดูข้างๆพร้อมกับพยายามจดจำวิธีใช้ตามที่อีกฝ่ายบอก เพราะต้องอยู่ทำงานที่นี่อีกนาน คงไม่สนุกแน่ถ้าโดนน้ำลวกเช้าเย็น

"ก๊อกตัวแรกเป็นน้ำร้อน ส่วนที่ตัวที่สองเป็นน้ำเย็น เวลาใช้นายต้องเปิดพร้อมกันแบบนี้" มือเรียวเลื่อนไปเปิดอีกก๊อก คำสาปแช่งผุดขึ้นมาในหัวเพราะร่างเล็กจำได้ดีว่าไอ้ก๊อกตัวนั้นทำเขาเท้าพอง

"แต่ดูท่าว่านายจะเปิดแต่ก๊อกน้ำร้อนอย่างเดียวสินะเมื่อกี๊ แบบนี้เราจะแก้ด้วยการเปิดก๊อกน้ำเย็นอย่างเดียว เข้าใจมั้ย?"

"ครับ เอ่อ แล้วก๊อกสองก๊อกนั้นละครับ เอาไว้ใช้ทำอะไร?"

"สองตัวนี้ไม่ใช่ก๊อก ตัวนี้เป็นตัวสร้างน้ำวนและความดัน ส่วนตัวนี้เป็นตัวนวดหลัง" พูดไปก็สาธิตให้ดูไป จุนซูตาลุกวาวอีกครั้งอย่างอดไม่อยู่ ไม่คิดมาก่อนเลยว่าอ่างอาบน้ำจะมีเรื่องแบบนี้ด้วย ตัวบางนั่งลงช้าๆที่ขอบอ่างแตะมือลงน้ำอย่างกล้าๆกลัวๆก่อนจะพบว่าอุณหภูมิกำลังดีได้ที่ ขาทั้งสองข้างพาดลงในน้ำและพยายามเลี่ยงไม่ให้โดนส่วนผนังอ่างที่เป็นปุ่มสำหรับใช้นวดตัว เวลานี้เขาพร้อมที่จะลงอ่างแล้วเหลืออยู่อย่างเดียวคือรอให้ยูชอนเดินออกไปจากห้องน้ำเสียก่อน

ปากแดงทำท่าว่าจะพูดแต่ไม่ทันไร ร่างเปลือยเปล่าของยูชอนก็เลื้อยลงไปในกระแสน้ำ ชุดคลุมอาบน้ำสีน้ำเงินเข้มถูกถอดทิ้งไว้ที่พื้นและตอนนี้เขากำลังเปิดขวดสบู่เหลวกลิ่นหอมเย้ายวนเทลงไปในอ่างสีไข่มุก

"พอดี ชั้นยังไม่อาบน้ำเลยหนะ" ร่างโปร่งเหยียดยิ้ม ในขณะที่มือง่วนกับการกดไปตามแท่งสีทองตรงหัวอ่าง และไม่กี่อึดใจฟองสบู่ก็อัดแน่นทั่วทั้งอ่างกว้างพร้อมกับกลิ่นหอมของสบู่เหลวที่ทำให้นึกถึงผลไม้หอมหวานที่แสนน่ากิน ผิวน้ำส่วนน้อยที่โผล่พ้นฟองกลมเป็นสีแดงเชอรี่อ่อนๆ อ่างจากุชชี่ในตอนนี้ดูเหมือนภาชนะของพระราชาที่ภายในบรรจุของเหลวสีสวยรสชาติโอชะที่ส่งกลิ่นยั่วยวนให้ลิ้มลอง

"จุนซูอยู่ไหนเอ่ย? มาอาบน้ำกันเถอะ"

เสียงเรียกดังขึ้นหลังม่านฟองสบู่ เด็กหนุ่มยื่นมือออกไปตักฟองน้อยขึ้นมาเชยชมพร้อมกับตีฟองอื่นที่อยู่ในอ่างให้ลอยลิ่วขึ้นไปจรดเพดาน ตากลมปิดแน่นเมื่อบางฟองสบู่แตกโผละใส่หน้าขาว แต่ก็พบว่ามันไม่ได้ทำให้ดวงตาของเขาระคายเคืองเลยแม้แต่น้อย ต่างจากสบู่ก้อนถูกๆที่ป้าซื้อให้ลิบลับทั้งแสบแถมยังฟองน้อยกว่านี้ประมานร้อยเท่าได้

และขณะที่กำลังคิดอะไรเพลินๆอยู่นั้นเอง มือหนึ่งแหวกว่ายมาจับข้อเท้าที่แช่น้ำของเขาไว้แน่น ก่อนจะดึงให้ตัวทั้งตัวของจุนซูจมพรวดลงไปในอ่างน้ำทั้งๆที่ยังสวมเสื้อคลุมอาบน้ำอยู่

"ชั้นเรียกตั้งนานไม่ยอมมาซะที มัวแต่ทำอะไรอยู่ฮึ?" ยูชอนนั่นเองที่เป็นคนดึงเขาลงไปในอ่าง ร่างสูงในตอนนี้ผมชื้นไปทั้งหัว ในขณะที่ร่างเล็กมีศีรษะที่เต็มไปด้วยฟองใสๆ

"..." เด็กหนุ่มไม่ได้ตอบอะไร มือนิ่มรีบร้อนยกเสื้อคลุมอาบน้ำที่เปียกจนหนักอึ้งออกไปวางบนพื้นก่อนจะถอยตัวห่างไปชิดที่ขอบอีกฝั่งตรงข้ามยูชอน ขาขาวไม่กล้าเหยียดออกหากแต่หุบเข้าหากันแน่นเช่นเดียวกับแขนที่วางขนาบอยู่กับตัว จุนซูรีบตีน้ำให้กระเพื่อมเป็นจนเกิดเป็นฟองที่บังท่วมหัวของอีกฝ่ายก่อนจะซ่อนตัวหลังกลุ่มฟองนั้นและรีบถูทำความสะอาดเนื้อตัว กำลังจะเสร็จอยู่แล้วเชียวมิกกี้ก็โถมตัวเข้ามาหาทับกำแพงฟองจนมันปลิวว่อนไปรอบอ่าง

"เล่นซ่อนแอบรึไงจ้ะ?"

ยูชอนเหยียดยิ้มออก ทั่วทั้งอ่างในตอนนี้เหลือน้ำอยู่ไม่ถึงครึ่งของอ่างเพราะแรงที่ร่างสูงพุ่งตัวมาหาเขาเมื่อครู่ทำให้น้ำกระเด็นออกไปไม่ใช่น้อย ใบหน้าหวานแดงซ่านได้แต่มองลงบนพื้นที่เปียกแฉะ เมื่อแผ่นอกแข็งแรงที่โผล่พ้นผิวน้ำเลื่อนเข้ามาประชิดเรียวขาที่ชิดกันแน่นของเขา ลมหายใจอุ่นๆของยูชอนอยู่ห่างจากใบหูของจุนซูไม่ถึงคืบและเมื่อริมฝีปากแดงกดลงที่ซอกคอ ร่างเล็กก็ตัดสินใจผลักอกของคนตรงหน้าออกทันที

"อย่าครับ..." หน้าใสหันมาประจันหน้าแต่ทว่าหลับตาปี๋ไม่กล้ามองร่างกายของยูชอน

"ชั้นทำไม่ได้หรอ?หืม?" แต่ร่างโปร่งดันตัวเข้ามาชิดมากขึ้นไปอีก พร้อมกับมือทั้งสองข้างที่เลื้อยต่ำอ้อมไปสัมผัสที่สะโพกมน

"อย่าครับ...อือออ..." ปากแดงกัดแน่นเมื่ออีกฝ่ายโน้มตัวลงขบที่เนินอกสีกุหลาบ ลิ้นร้อนหยอกเอินเบาๆก่อนจะเร่งจังหวะให้เนื้อนิ่มแข็งเป็นไตขึ้นมา

"นายปฏิเสธไม่ได้หรอกนะ เพราะนี่มันเป็นงานของนาย จุนซู...นายขายตัวให้ชั้นแล้ว" ร่างสูงกล่าวเสียงทุ้ม ใบหน้ายังคงสาละวนกับการเชยชมเนื้อเนียนละเอียด สันจมูกคลอเคลียเก็บรายละเอียดทุกตารางนิ้วของกลิ่นหอมหวาน ไล่ตั้งแต่ติ่งหูตลอดจนซอกคอชื้นน้ำและแนวไหปลาร้าที่ขยับขึ้นลงยามที่ร่างเล็กสูดอากาสหายใจ

ตัวบางสั่นเทาน้อยๆเมื่อมือกร่างแทรกเข้าไประหว่างขาที่เบียดแน่น นิ้วเรียวสัมผัสไปตามเนื้อนิ่มของปลีน่องและเรียวขาก่อนจะวกขึ้นไปจับที่หัวเข่าแดงเรื่อของจุนซูและค่อยๆแยกมันออกจากกัน

"ถ้าผม...ไม่อยากทำหละ..." เด็กหนุ่มเอ่ยเสียงพร่า เปลือกตาทั้งสองปิดแน่น

"ชั้นสั่งอะไรนายก็ต้องทำ นายคิดว่าครั้งละห้าแสนวอน ชั้นให้นายทำแค่เก็บกวาดห้องรึยังไง"

กระซิบแผ่วเบาที่ข้างใบหู ทว่าน้ำเสียงที่ได้ยินนั้นเด็ดขาดจนร่างเล็กเกร็งเยือก มือน้อยเลื่อนไปจับที่ขอบอ่างแน่นเพื่อทรงตัวเมื่อยูชอนแยกเรียวขาขาวออกและยกมันพาดกับขอบอ่าง กลีบเนื้อสีชมพูเรื่อปรากฏแจ้งต่อสายตา ช่างเย้ายวนเกินกว่าที่จะปฏิเสธได้ ร่างสูงแลบลิ้นเลียริมฝีปากที่แห้งผากอย่างลืมตัวพร้อมกับค่อยๆกดนิ้วนวดเนินเนื้ออย่างเบามือ

"อึก...ถ้ามันเป็นงาน...ผมก็จะทำ ..." จุนซูกระตุกเฮือกเมื่อปลายนิ้วแรกค่อยๆชำแรกเข้ามาในตัวของเขา หน้าหวานกระสับกระส่าย เปลือกตายังคงปิดแน่น โดยที่มือบางนั้นบีบที่ขอบอ่างแน่นจนกระดูกข้อมือซีดขาว มิกกี้เห็นปฏิกิริยาแบบนั้นก็ยิ่งได้ใจ เร่งสอดนิ้วลึกเข้าไปอีก ผนังนุ่มตอดรัดรอบเบาๆราวกับทักทายสิ่งแปลกปลอมที่ล่วงเกินเข้ามา ทว่าจังหวะภายในที่ดูดดุนปลายนิ้วนั้นเนิบนาบและตรึงแน่นจนร่างสูงอดไม่ได้ที่จะจินตนาการถึงความรู้สึกเสียวซ่านยามที่เปลี่ยนจากนิ้วมือเป็นแกนกายของเขาแทน

"อย่ามัวแต่นั่งเฉยๆ ทำให้ชั้นด้วยซี่..." ยูชอนเหยียดยิ้ม เขาแกะฝ่ามือบางข้างหนึ่งออกจากขอบอ่างก่อนจะพาอุ้งมือนั้นให้มาสัมผัสรอบความเป็นชายของตน จุนซูเสียการทรงตัวเมื่อถูกดึงมือไปอย่างกระทันหัน ร่างเล็กไหลพรืดทับลงจนสุดนิ้ว หน้าขาวแดงซ่านกว่าเก่าเมื่อสิ่งที่อยู่ในมือเล็กนั้นใหญ่โตเหลือเกิน นิ้วเรียวจับเนื้อร้อนรูดขึ้นรูดลงช้าๆ ปากแดงอิ่มเผยอครางเบาๆเมื่อร่างโปร่งดันนิ้วเข้าไปอีกหนึ่งและเพิ่มขึ้นจากสองเป็นสามในเวลาไล่เลี่ยกัน

"อึก...อาา...คุณยูชอน..."

"รู้สึกดีมั้ยละ หืม?" เอ่ยถามทั้งๆที่ดวงตายังคงจับจ้องอยู่กับส่วนล่างของจุนซูที่เชื่อมติดอยู่กับเรียวนิ้วของตน น้ำสบู่สีชมพูเรื่อกระเพื่อมสั่นไปทั้งอ่างเมื่อร่างทั้งสองเร่งจังหวะปรนเปรอร่างกายของกันและกัน ก่อนที่ยูชอนจะถอนนิ้วออกและยกขาขาวพาดไว้บนบ่าของตน

ร่างเล็กเปิดเปลือกตาฉ่ำปรือขึ้นมามองคนตรงหน้า และเมื่อร่างสูงดันร่างเข้ามาในช่องทางอบอุ่นของเขา เอวเล็กก็บิดเร่าเพราะความร้อนที่ล่วงเข้ามานั้นทำให้เนื้อนิ่มของเขาปวดแปลบไปหมด หยดน้ำใสร่วงผล็อยจากดวงตาสีน้ำตาลแก่ ยูชอนเห็นดังนั้นก็เริ่มแผ่วจังหวะสอดใส่ให้เป็นไปอย่างช้าๆ น้ำหล่อลื่นตามธรรมชาติมีอยู่อย่างน้อยนิดเพราะกระแสน้ำในอ่างชะล้างไปจนหมด ปากทางรักฝืดเคืองจนร่างสูงต้องโอบร่างของจุนซูยกขึ้นมาจากผิวน้ำ

"อื้อ...อือ..." เด็กหนุ่มโอดครวญที่ริมหู ตัวบางสั่นระริกอยู่ในอ้อมกอดของยูชอน และรู้สึกถึงการเคลื่อนไหวไปยังทิศใดทิศหนึ่งของห้องน้ำ แกนกายใหญ่โตยังคงฝังแน่นอยู่ในร่างบอบบางเมื่อยูชอนวางเด็กหนุ่มลงให้อยู่ในท่าคลานสี่ขาบนพื้นหินอ่อนเย็นเฉียบ

ตากลมเบิกกว้างเมื่อภาพวิวแม่น้ำและอาคารบ้านเรือนของอีกฝั่งปรากฏชัดอยู่ต่อหน้า ตอนนี้เขาอยู่ที่หน้ากระจกใสบานมหึมาของห้องน้ำนั่นเอง ร่างเล็กหันควับไปมองชายหนุ่มที่อุ้มตัวของเขามาด้วยแววตาไม่สู้พอใจนัก นึกว่าจะเป็นที่นุ่มๆอย่างเตียงนอนหรือพื้นพรมแต่กลับพามาประจันหน้ากับท้องฟ้าเสียนี่!

"นายชอบดูวิวไม่ใช่รึไง?" เสียงทุ้มกล่าวอย่างรู้ทันในความคิดของเด็กหนุ่ม ฝ่ามือที่เปียกของเหลวลื่นลูบไปตามเอวคอดของจุนซู แหวกไล้ไปตามซอกขาเนียนนุ่ม พลางนวดอย่างมันมือไปตามสะโพกมนก่อนจะถอนกายออกอย่างหมิ่นเหม่แล้วเร่งหล่อลื่นแท่งร้อนของตนเองให้คล่องสำหรับการใช้งานมากขึ้น และเมื่อพร้อมได้ที่ร่างสูงก็ไม่รีรอที่จะดันกายเข้าไปอีกครั้ง ในคราวนี้ช่องทางอ่อนนุ่มกอดรัดเขาไว้อย่างอบอุ่นและผ่อนคลาย สะโพกหนาโถมตัวแนบติดเพื่อซึมซับความรู้สึกหฤหรรษ์อย่างเต็มกำลัง

"อ...อือ...อืม"

"อาาา...จุนซู...อาา...."

เสียงครางของสองร่างดังประสานกังวาลในห้องน้ำกว้าง ยูชอนโน้มใบหน้าซุกไซ้ไปตามเรือนผมนุ่มสลวย สูดดมกลิ่นหอมอ่อนๆของสบู่ที่อบอวลอยู่ตามไรผมและซอกคอ ปากอิ่มไล่แจกจูบไปตามเนินหลังเนียน

ในขณะที่ใบหน้าหวานหลับตาแน่น ดูคล้ายกำลังเคลิบเคลิ้มไปกับจังหวะรักหากแต่สีหน้าที่สะท้อนในกระจกเงาดูเจ็บปวดราวกับไม่อยากรับรู้สิ่งใดอีกและปรารถนาที่จะให้บทเสพย์สมนี่จบเร็วๆ แต่ร่างสูงนั้นคงไม่มีทางรู้หรอกเพราะเครื่องหน้าหล่อเหลาของเขานั้นมัวแต่หมกมุ่นอยู่กับเรือนกายน่าหลงใหล

"รอยพวกนี้...แขกของนายเป็นคนทำหรอ?" จู่ๆมิกกี้ก็ถามขึ้น จุนซูเบือนหน้าไปมองด้านหลังของตัวเอง ฝ่ามือวางแนบไปกับแผ่นกระจก

"ครับ..."

"พวกนั้นรุนแรงกับนายน่าดูเลยนะ" ดวงตาคมไล่มองไปทั่วเนื้อเนียน รอยแดงช้ำคาดยาวตามแผ่นหลังเหมือนโดนหวดด้วยแส้หนัง และเมื่อลองดูดีๆแล้วเนื้อขาวนั้นแดงช้ำจนเดาได้ไม่ยากว่าเกิดจากอะไร

"ครับ..."

"แล้วนายไม่เจ็บหรอ?"

"มันเป็นงานของผมหนะครับ...ผมมันก็แค่ ของเล่น ของคนพวกนั้น..." น้ำเสียงนั้นราบเรียงทว่าแฝงไปด้วยความเจ็บปวด

เด็กหนุ่มอ้าปากหอบ ลมหายใจกระทบกับกระจกใสและกลายเป็นฝ้าจางๆแผ่เป็นวงกว้าง แผ่นฟ้าสีครามเบื้องหน้านั้นลางเลือน ส่วนท้องถนนที่อยู่อีกฟากของแม่น้ำเต็มไปด้วยผู้คนขวักไขว่ที่เป็นเพียงจุดเล็กๆเมื่อมองจากตึกสูง พลางนึกสงสัยขึ้นมาหน่อยๆว่าคนข้างล่างจะมองเห็นบทรักของพวกเขาในตอนนี้หรือเปล่านะ

เสียงสองเนื้อที่สัมผัสหากันดังถี่ระรัวขึ้นเรื่อยๆ เมื่อสวรรค์ที่อยู่ปลายทางอยู่ใกล้เพียงแค่เอื้อม ยูชอนหยัดตัวขึ้นในท่าที่ถนัด สองมือกุมที่บั้นเอวของเด็กหนุ่มแน่นพร้อมกับดึงดันให้อีกฝ่ายโยกโยนไปตามแรงอารมณ์ของตน

เข่าบางเสือกไถไปกับพื้นเย็นยามที่ร่างสูงกระแทกร่างเข้าหาและเกือบจะทรุดลงไปเมื่อฝ่ายหลังถอนตัวออกในแต่ละครั้ง จังหวะรักถี่กระชั้นขึ้นเรื่อยๆและจุนซูรู้ดีว่าต้องทำอย่างไร ตัวบางเกร็งแน่นเพื่อให้ผนังภายในกระชับท่อนเนื้อที่รุกเข้ามา และไม่นานร่างสูงที่ได้รับการกระตุ้นอย่างถูกจุดก็ปลดปล่อยออกมาอย่างท่วมท้นในตัวของเด็กหนุ่ม

"อาาา...อืมม...มมม" ส่วนร้อนจัดถูกถอนออกมาอย่างง่ายดายเพราะช่องทางนั้นชุ่มไปด้วยน้ำหล่อลื่น จุนซูหมดแรงจนเสียการทรงตัว หน้าใสเกือบทิ่มลงกับพื้นแต่คนมือไวอย่างยูชอนก็เร็วพอที่จะคว้าเอวบางไว้ทัน ก่อนจะช้อนร่างนั้นขึ้นมาอยู่ในอ้อมแขนแล้วพาออกไปวางลงบนเบาะนุ่มของเตียงนอน

"ผมคงต้องอาบน้ำใหม่ซะแล้ว..." ตากลมมองใบหน้าคมอย่างอ่อนแรง ปากแดงหอบจนหน้าอกกระเพื่อม

"ถ้าหมดแรงก็นอนก่อนเถอะ" เสียงทุ้มเอ่ยก่อนจะสาวเท้าเดินไปที่ตู้เสื้อผ้า เขาควานหากุญแจในลิ้นชักออกมาก่อนจะนับอะไรบางอย่างที่อยู่ภายในลิ้นชักนั้นแล้วเอาออกมาให้จุนซู

"เอ้านี่! ค่าแรงของนาย" พูดจบก็โยนธนบัตรปึกหนาวางลงตรงหน้า ร่างเล็กตาลุกวาวขึ้นมาในทันที เกิดมาเพิ่งเคยเห็นเงินสดๆก้อนใหญ่ขนาดนี้ต่อหน้า เขาลังเลอยู่ในใจว่าจะลองนับดีมั้ยว่ามันครบห้าแสนวอนหรือเปล่า

"นับหน่อยก็ดีนะเพราะชั้นแค่กะๆเอา ถ้าขาดก็ค่อยมาทวง ถ้าเกินก็ถือว่าเป็นทิปละกัน" ยูชอนพูดขึ้นหลังจากเห็นจุนซูจ้องปึกเงินตาเขม็งราวกับกำลังใช้พลังจิตรีดเค้นเอามูลค่าจากมัน

"ขอบคุณครับ คุณยูชอน" รอยยิ้มผุดขึ้นบนใบหน้า เขาแกะหนังยางออกจากกองธนบัตรก่อนจะเริ่มนับมันเบาๆ ดูท่าว่าตอนนี้เด็กหนุ่มหมดอารมณ์ที่จะนอนขึ้นมาทันทีเมื่อเห็นค่าแรงก้อนโตที่ได้มาง่ายจนน่าตกใจ

พวกคนรวยนี่คงเห็นเงินเป็นแค่กระดาษแผ่นหนึ่งสินะถึงได้ใช้มันอย่างฟุ่มเฟือยเพื่อซื้อสิ่งที่ต้องการ ช่างแตกต่างกับเขาเหลือเกินที่ตลอดเวลาที่ผ่านมาต้องขวนขวายอย่างแสนสาหัสกว่าจะได้เงินแต่ละวอนเพื่อใช้เป็นทุนชีวิต จนถึงขนาดต้องขายเรือนร่างเพื่อที่จะมีมันอยู่ในมือ

"คุณยูชอนจะไปไหนหรอครับ?" ร่างเล็กร้องถามเมื่อเงยหน้าขึ้นมาอีกที มิกกี้ก็อยู่ในสภาพที่เเต่งตัวเรียบร้อยด้วยชุดสูทสีดำและกำลังสวมถุงเท้า

"ชั้นจะไปทำงาน นี่มันจะเที่ยงแล้ว" ร่างสูงตอบก่อนจะหันไปคว้านาฬิกาข้อมือขึ้นมาใส่ จุนซูพยายามเงี่ยหูฟังเมื่อเห็นว่ามิกกี้พึมพำอะไรบางอย่างไม่ขาดปากและพอจะจับใจความได้ว่า 'ถ้ามีใครฟ้องบอส จะยิงให้ตัวพรุน'

"อยู่นี่เก็บกวาดห้องทุกห้องให้สะอาดด้วยหละ แล้วก็ห้ามออกนอกห้องเด็ดขาด ถ้านายฝ่าฝืนละก็ อย่าหาว่าชั้นไม่เตือน" ชั่วอึดใจร่างเล็กนึกต่อต้านอยู่ในใจ แต่เมื่อนึกถึงลิ้นชักสารพัดอาวุธที่อยู่ใต้เตียง เขาก็ไม่คิดถึงถนนข้างนอกอีกเลย...

ก็พอจะรู้เองคร่าวๆอยู่หรอกว่ายูชอนเป็นพวกเดียวกับชายชุดดำและทำงานเกี่ยวกับบ่อนพนัน แต่งานที่ว่านี่มันเป็นงานประเภทไหนกันนะ ถึงได้พกอาวุธมากมายขนาดนี้ แถมยังมีเงินเก็บยังกะปั๊มเงินได้เองแบบนี้

ตัวบางเอนลงนอนราบกับฟูกนุ่มพร้อมกับแบ่งธนบัตรเป็นกองย่อยๆเพื่อจะได้นับได้สะดวกยิ่งขึ้น เสียงประตูปิดดังปึงแว่วมาจากห้องถัดไป และเมื่อจุนซูเงยหน้าขึ้นมาจากแบงค์หมื่นวอน ภาพที่เห็นนั้นดูเลือนรางก่อนที่เปลือกตาบางจะปิดลงอย่างอ่อนล้า

"อีกยี่สิบสี่วัน ผมจะต้องช่วยพี่ให้ได้...พี่แจจุง"