Daisy 11 ((NC-17))

posted on 20 Aug 2007 17:21 by michan in Daisy-Nc

ในเมื่อนายไม่ทำ ชั้นก็จะทำเอง! ยุนโฮยิ้มปีศาจ เมื่อจัดการมัดข้อมือของแจจุงจนแน่นเรียบร้อย เขาก็ดึงมันขึ้นมาฝังจูบลงแรงๆ ในขณะที่มือที่ว่างอยู่ก็เลื้อยต่ำลงไปลูบไล้ตามสัดส่วนเพรียวบางอย่างหื่นกระหาย ไล่ตั้งแต่เนินอก หน้าท้องแบนราบ และเอวคอดกิ่ว จนถึงสะโพกมนที่สั่นสะท้านเมื่อมือหนาเข้าบีบคลึงมันอย่างหลงใหล

ม...ไม่ได้นะ...คุณ....ผม...เป็นผู้ชายนะ... ร่างบางประท้วงโดยจงใจเน้นคำว่า ผู้ชาย ให้อีกฝ่ายรู้สึกตัว และถึงเรื่องนั้นจะเป็นความจริง แต่มันก็ไม่ได้ทำให้ร่างสูงเปลี่ยนใจเลยแม้แต่น้อย กลับกันเขารู้สึกตื่นตัวอย่างประหลาดเมื่อคิดว่าจะได้มีอะไรกับเพศเดียวกัน ซึ่งมีหน้าตาสวยชนิดที่ว่าผู้หญิงบางคนยังสู้ไม่ได้ ซึ่งหน้าตาน่ารักของแจจุงนี่เองที่เป็นตัวปลุกเร้าอารมณ์ตัณหาให้ยิ่งเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ จนยากที่จะถอนตัว ผสมกับอารมณ์โกรธเคืองที่ยิ่งดลใจให้เขาอยากสัมผัสร่างตรงหน้านี้แรงๆ

หึ....นี่เป็นบทลงโทษของนาย ที่ตบหน้าชั้น... ปากหยักยกยิ้มก่อนจะเลื่อนมือมาปลดกางเกงยีนส์ของร่างบาง

ย...อย่านะ...ได้โปรด...อย่า.... แต่ใช่ว่าแจจุงจะยอมง่ายๆซะที่ไหน ร่างบางดิ้นพล่านพร้อมกับยกขาทั้งสองขึ้นปกป้องตัวเอง แต่ด้วยสถานที่ที่แคบอย่างหลังรถ ทำให้อย่างมากเขาก็ทำได้แค่ดิ้นขลุกขลักไปมาพร้อมกับเตะขาอย่างกล้าๆกลัวๆ และในที่สุดข้อเท้าที่ดิ้นรนก็ถูกมือหนายึดไว้จนได้ พร้อมกับที่ร่างบางถูกจับพลิกหน้าคว่ำลงกับเบาะ

ถึงตอนนี้ใบหน้าหวานเต็มไปด้วยหยดน้ำตาอีกครั้ง ทั้งสงสารและรันทดกับชีวิตของตัวเองที่ต้องเจอแต่เรื่องร้ายๆที่คนอื่นยัดเยียดให้ เมื่อไหร่นะ เมื่อไหร่กันที่จะถึงวันที่ตัวเขาสามารถอ้าปากพูดได้ว่า ไม่ต้องการมัน โดยที่มีคนรับฟังและให้เกียรติเขา ไม่ใช่ต้องยอม....ยอมให้คนอื่นกดขี่ข่มเหงแบบนี้

สงสัยคงจะได้แค่ฝันเพราะอีกไม่กี่นาทีต่อจากนี้เขาก็ต้องทนรับความทรมานและถูกฆ่าตายอย่างสิ้นหวังอยู่ดี...

อืม....ดีมาก....ต้องอย่างงี้สิ... ร่างสูงเหยียดยิ้มอย่างพึงพอใจเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายอยู่นิ่งยอมเขาแต่โดยดี มือเรียวไต่ลงไปที่สะโพกมน ถอดกางเกงที่คาไว้อย่างหมื่นเหม่ให้เลื่อนหลุดออกมาตามโคนขาพร้อมกับชั้นในตัวบาง ก่อนจะเปลี่ยนไปจัดการถอดกางเกงของตัวเองออกเพื่อปลดปล่อยส่วนร้อนจัดที่พร้อมใช้งานออกมา

กระบอกปืนถูกวางทิ้งอยู่บนพื้น ยุนโฮทอดกายลงคร่อมตัวแจจุง กดปลายจมูกซุกลงกับซอกคอชุ่มเหงื่อของร่างบาง สูดกลิ่นกายอ่อนๆตามธรรมชาติที่เย้ายวนใจเขาได้มากกว่ากลิ่นน้ำหอมราคาแพงของคุณหญิงคุณนายหลายๆคน สะโพกหนาเลื่อนไปจ่อที่ช่องทางคับแคบ ในขณะที่ฝ่ามือสัมผัสหนักหน่วงที่ยอดอกนุ่ม พลางไล้เรื่อยไปตามสัดส่วนผอมบางอย่างมีอารมณ์

"อึก...อื้อ..." ร่างบางนิ่วหน้าเมื่อยุนโฮวางมือขยำบั้นท้ายของเขาอย่างโรคจิต นิ้วโป้งกดลงบนกลีบเนื้อพร้อมกับแหวกออกก่อนที่ส่วนแข็งขืนจะกระแทกใส่เข้าไปในคราวเดียวทั้งหมดโดยไม่มีการเตรียมพร้อมใดๆ

"อ๊า....าาา..........าาาาาาาาาาาาาา!!!" ปากแดงกรีดร้องสุดเสียง พร้อมกันกับน้ำตาที่ล้นออกมานองหน้า สองมือที่ถูกมัดจิกเล็บลงกับเบาะหนัง ทั้งทึ้งและขยำอย่างเอาเป็นเอาตายหวังจะระบายความเจ็บได้ซักเล็กน้อยก็ยังดี เอวบางผวากระตุกไปข้างหน้าเมื่อยุนโฮพยายามเสือกกายเข้ามาลึกอีกอย่างไม่ผ่อนปรน

"อื้ม....อาา...อาาาาา..." ร่างสูงเลียปาก ความรู้สึกข้างในสร้างความหฤหรรศ์ให้เขามากกว่าที่คิดไว้ตอนแรกเสียอีก คับแน่นไม่ต่างจากเด็กสาวแรกรุ่น แถมยังบีบรัดเขาจนแทบจะสำลักความสุขสมออกมาให้ได้

ใบหน้าหล่อเหลาเชิดขึ้นจนเกือบจะติดกับเพดานรถ ดวงตาคมฉ่ำปรือด้วยความเคลิบเคลิ้ม เพลิดเพลินกับการเสพย์สมร่างกายข้างใต้ ผิดกับแจจุงที่ร่างทั้งร่างเกร็งเยือกปวดแสบจนแทบขาดใจ หน้าหวานซุกลงกับเบาะ น้ำตาไหลออกมาไม่ขาดสาย ปากอิ่มกัดแน่นจนบวมเจ่อเพื่อกลั้นกลืนความทุกข์ระทมที่แล่นริ้วไปทั่วทั้งร่างกัดกินเขาให้ตายอย่างช้าๆ

"โอย....ซี้ด....ให้ตายสิ..." ยุนโฮเพ้อครางอย่างไม่ได้สติ สองมือเลื่อนกระชับให้สะโพกบางเข้ามาแนบชิดกับตนอีก พร้อมกับโน้มตัวเข้าไปสอดใส่มากยิ่งขึ้น โดยไม่สนใจเลยว่าตอนนี้เจ้าของร่างนั้นไร้เรี่ยวแรงแรง จนไม่มีแม้แต่กำลังจะพยุงตัวอันบอบช้ำแล้ว ตัวบางเอนอ่อนไปตามแรงกระแทกกระทั้นที่ถูกส่งเข้าอย่างต่อเนื่อง

เลือดสดๆปริ่มไหลออกมาจากรอยแผลที่ฉีกขาด เปรอะเปื้อนทั่วทั้งเนื้อเนียนจนผิวขาวกลายเป็นสีแดงฉาน แต่ทว่าของเหลวที่เป็นสัญลักษณ์ของความเจ็บปวดนั้นกลับกลายเป็นน้ำหล่อลื่นที่ช่วยให้อีกฝ่ายกดแรงทิ่มแทงเขาได้มากยื่งขึ้น

"ฮือ.......ฮือ....หยุด....หยุด...ซะ...ที..."

"อา...อาาา....แฮ่ก..."

"เ...จ็..บ....อึก....เ..อา...ออกไป...ซะ..ที..ฮือ..."

"อ.าา...อื้ม.ม.....มม.....แน่นอีกซี่...รัด...ชั้นให้..แน่นๆอีก!" มือหนาเอื้อมไปจับที่ไหล่บาง ดึงเข้ามาหาตัวพร้อมกับโหมแรงใส่ไม่หยุด เสียงสะอื้นที่ร้องครวญนั่นช่างหวานหูเขาเหลือเกิน ยิ่งได้ยินก็ยิ่งเร้าอารมณ์ให้ไต่ระดับไปยังจุดสุดยอด ไหนจะความอบอุ่นที่แทรกผ่านผิวเนื้อเพิ่มกายให้อุณหภูมิปั่นป่วนราวกับจะระเบิด ความอ่อนนุ่มที่บีบรัดอย่างเป็นจังหวะจนแทบไม่อยากจะชะลอตัว

แต่สำหรับแจจุงที่รู้สึกมีแต่เพียงความเจ็บปวดเจียนตาย ร่างกายต้องจำยอมนอนนิ่งด้วยเพราะไม่สามารถต่อต้านใดๆได้ ได้แต่ปล่อยให้ร่างสูงตักตวง ปล้นชิงความหอมหวานไปทั้งๆที่ไม่ได้เต็มใจเลย เปลือกตาบางปิดลงอย่างอ่อนล้า...ได้โปรดเถอะ พระเจ้า หยุดทรมานเขาเสียที หยุดความทรมานนี้เสียที

"ก๊อก....ก๊อก...." เสียงเคาะดังขึ้น ยุนโฮหันควับไปมองในทันที มิกกี้นั่นเองที่เป็นคนเคาะฉากกั้น

"มีอะไร?"

"ถึงแล้วนะครับบอส" จบประโยค รถตู้ก็ชะลอตัวหยุดในทันที

ร่างสูงเปลี่ยนมาหันมองออกไปข้างนอกกระจกด้านหลังรถแทน แล้วก็พบว่าตอนนี้พวกเขาได้มาถึงจุดหมายแล้วจริงๆ ชานเมืองที่รกร้างไร้ผู้คน บนถนนเก่าๆมีแค่เพียงรถคันนี้และรถของลูกน้องที่ตามหลังมาอีกคันเท่านั้น สายฝนยังคงโปรยปรายเป็นละอองจางๆ เพียงแต่ไม่ตกหนักเหมือนคราวอยู่เมืองใหญ่

"หึ..รีบมาต่อให้เสร็จๆกันดีกว่า" ยุนโฮแสยะยิ้มก่อนจะจับตัวบางเปลี่ยนเป็นนอนหงาย มือเรียวรีบกระชากกางเกงยีนส์ให้หลุดพ้นไปจากข้อเท้า แยกเรียวขาทั้งสองออก แล้วดึงสะโพกมนให้เลื่อนเข้ามากลืนกินท่อนเนื้อร้อนเข้าไปอย่างรีบร้อน ตัวหนาบดเบียดสะโพกเข้าออกอย่างเอาเป็นเอาตาย รีบเร่งให้ไปถึงสวรรค์เร็วๆ โดยไม่สนใจอะไรทั้งนั้น ไม่สนใจว่าแจจุงจะร้องไห้หนักขนาดไหน ไม่สนใจว่าแจจุงจะหอบจนสั่นเทิ้มไปทั้งตัว

ตัวรถทั้งคันเขยื้อนไปตามแรงกายที่ร่างใหญ่โหมกระหน่ำเข้าใส่ ส่อเสียงเสียดสีของผิวเนื้อให้ได้ยินระคนกับเสียงครวญครางไม่หยุดหย่อน กระจกสีชาแปรสีเปลี่ยนเป็นละอองไอจางๆจากความร้อนของคนทั้งสอง

และในที่สุดพายุกามารมณ์ที่ถูกปลุกปั่นมานานก็ไปถึงฝั่งวิมาน ร่างสูงครางก้องในลำคอด้วยความเสียวซ่าน ในขณะที่ร่างที่รองรับความใคร่มาตลอดแทบขาดใจเสียให้ได้ ร่างทั้งร่างเกร็งเยือกเมื่อยุนโฮถอนกายออกพร้อมกับหยาดความใคร่และคราบเลือดที่ทะลักหลั่งออกมา

"อา....อืม.....แฮ่ก.." บอสหนุ่มหอบหายใจแรงๆสองสามทีก่อนจะหันไปคว้ากระดาษทิชชู่มาเช็ดคราบเหลวที่เปรอะเปื้อนให้สะอาด เปลือกตากระพริบถี่ๆสลัดความเคลิบเคลิ้มที่ยังหลงเหลือในใจออกให้หมด น่าเสียดายจริงๆที่มาถึงแล้ว ไม่งั้นจะต่ออีกซักรอบสองรอบให้หนำใจไปเลย

เมื่อจัดการแต่งกายเสร็จแล้ว ใบหน้าหล่อเหลาหันไปมองร่างเล็กที่แน่นิ่งอยู่กับเบาะ ใบหน้าหวานนั้นชุ่มไปด้วยเหงื่อและน้ำตาจนแยกไม่ออก ปอยผมสีรัตติกาลลู่ปรกพวงแก้มนวล ตากลมโตบวมช้ำซับสีเลือด แม้จะดูน่าสงสารแต่ก็ไม่ทำให้เขาใจอ่อน

"ถึงที่ตายของแกแล้ว ลุกสิ นอนนิ่งอยู่ทำไม"

"..." แจจุงครางตอบ ก่อนจะพยุงตัวขึ้นนั่งพิงกับเบาะอย่างยากลำบาก มือเรียวเอื้อมไปหยิบกางเกงมาใส่ เรื่องร้ายๆได้ผ่านไปแล้ว อีกไม่นานเขาก็จะได้ไปสบายซะที....

น้ำตารื้นคลอเบ้าอีกครั้ง......

จะได้ไปหาคุณพ่อคุณแม่...เสียที.....

"บอสคร้าบ ผมรอนานแล้วนะครับ" มิกกี้พูดพร้อมกับเคาะกระจกจากนอกรถ ชายหนุ่มชี้มือที่ร่มที่ถือ เป็นเชิงบอกว่ารอรับเขาแล้ว โดยยืนอยู่ที่ประตูด้านข้างของแจจุง

"เร็วเข้าสิ ชักช้าจริง" ยุนโฮคำรามอย่างไม่พอใจ พร้อมกับขยับตัวไปเร่งให้ร่างบางเปิดประตูออกไปได้แล้ว

"ร...รู้แล้ว....อึก..." หน้าหวานเหยเก ที่ช้านะไม่ใช่อะไรหรอก เพราะเจ็บปวดไม่ทั้งตัวจนแทบขยับไม่ได้ต่างหาก มือเล็กยื่นไปคว้าจับที่เปิดประตู แต่ด้วยแรงอันน้อยนิดทำให้เขาไม่สามารถเลื่อนมันเปิดได้อย่างที่ควรจะเป็น

"ผมเปิดไม่ออก..." ยุนโฮเบ้ปากเมื่อได้ยิน ก่อนจะโน้มตัวและยื่นมือไปที่ปุ่มล๊อก

"บื้อจริง....มันล๊อกอยู่ไม่เห็นร..." เสียงทุ้มขาดห้วง เมื่อแจจุงหันควับมาหาเขาที่อยู่ติดกันข้างหลัง ทำให้ริมฝีปากของเขาทั้งสองบังเอิญชนกันอย่างไม่ตั้งใจ ตาที่โตอยู่แล้วยิ่งเหลือกโตมากขึ้นไปอีกด้วยความตกใจก่อนจะรีบผลักร่างสูงออกจากตน

สองตาหันมาประสานกันโดยบังเอิญอีกระลอก คนหนึ่งมีแววตาที่เต็มไปด้วยความสับสนและตกใจ ในขณะที่ร่างที่สูงใหญ่กว่ามีแววตาที่เจือด้วยความพิศมัยบางอย่างที่ก่อตัวขึ้นในหัวใจ ตาคมเลื่อนลงจากดวงตาโต หยุดมองที่ริมฝีปากแดงอิ่ม ไม่น่าเชื่อว่าเสี้ยววินาทีที่ได้สัมผัสกลีบนุ่ม เขารู้สึกถึงความหอมหวานที่ต้องใจอย่างประหลาด

"อึก...อึ้ย ..." ร่างบางเม้มปากก่อนจะยกมือขึ้นปาดอย่างขยะแขยง ตอนนี้เขารู้แล้วว่าประตูรถถูกปลดล๊อกออกเรียบร้อยจึงรีบเลื่อนมันเปิดในทันที รู้สึกแปลกๆที่อยู่ๆอีกฝ่ายก็มองหน้าเขาแบบนั้น รีบออกไปจะดีกว่า

เม็ดฝนหล่นลงสัมผัสใบหน้านวลเมื่อเขาเดินเซออกมาจากรถ ลมหายใจของธรรมชาติโอบล้อมรอบตัวเขาไว้อย่างอบอุ่น เป็นกลิ่นที่ทำให้นึกถึงวันนั้น ทุ่งดอกไม้ในฝันกับวันที่ครอบครัวยังอยู่พร้อมหน้าพร้อมตา เหมือน....เหมือนกับวันนั้นจริงๆ หรือที่รู้สึกแบบนี้เพราะเขากำลังจะตายกันนะ?

"ชางมิน พามันเข้าไปก่อน เดี๋ยวชั้นตามไป" มิกกี้พูดขึ้นพลางปัดมือไล่ชางมิน

"หืม....ก็ได้..." หนุ่มร่างสูงพยักหน้าก่อนจะเดินไปหาแจจุงที่ตอนนี้ยืนตัวสั่นท่ามกลางสายฝน

"มีอะไรหรอครับ บอส?" หันไปถามพร้อมกับโน้มหน้าเข้าไปให้ผู้เป็นนายกระซิบบางอย่างกับตน

"ฝากทางนี้ด้วยก็แล้วกัน เดี๋ยวชั้นจะกลับก่อน"

"เห..อ่า...ครับ ไม่ต้องห่วง เดี๋ยวผมจัดการให้ รับรองว่าไม่มีพลาด หึหึ"

"อื้ม ดีมาก..." ยุนโฮยกมือขึ้นแตะแก้มมิกกี้เบาๆพร้อมกับพยักหน้าฝากฝัง ก่อนจะเลื่อนประตูรถปิด ชายสูทดำอีกคน ลูกน้องของเขาที่มากับรถคันหลังวิ่งหลุนๆมาที่เบาะคนขับ ก่อนจะสตาร์ทเครื่องยนต์เตรียมออกรถอีกครั้ง

ความรู้สึกบางอย่างดลใจให้เขาหันไปมองที่ผืนป่ารกร้างด้านข้าง อดไม่ได้ที่จะลอบมองแผ่นหลังเล็กๆเดินหายลับเข้าไปอย่างช้าๆ โดยมีมิกกี้และชางมินเดินตามหลังไม่ห่าง สองผู้ประหารที่เดินทางไปปลิดชีพเหยื่อตามแผนที่วางไว้

"ไปบ่อนใช่มั้ยครับบอส?" ลูกน้องหันมาถาม

"อืม...ใช่"

ทำไมนะ....เขาถึงมีความรู้สึกประหลาดแบบนี้... ร่างสูงคิดพลางยกมือขึ้นแตะที่ริมฝีปากของตน เปลือกตาทั้งสองปิดลงพร้อมกับความสับสนในใจที่ก่อตัวขึ้นมา....จากจุมพิตเพียงเสี้ยววินาที

*-*-*-* *-*-*-**-*-*-**-*-*-**-*-*-**-*-*-**-*-*-**-*-*-**-*-*-*